Ալֆրեդո Ռելանյոյի կարծիքը

Արբելոայի «Մադրիդի» առաջին լուրջ փորձությունը սա էր («Ալբասետեի» խաղը չէր կարելի այդպիսին համարել, թեև այն տիտղոս արժեցավ), և այն հաջող անցավ։ Կարող ենք համարել, որ ճգնաժամը հաղթահարված է։

Արբելոային նախորդ երեք խաղերը ծառայեցին թիմը «վերալիցքավորելու» համար, ինչին նպաստեց այն, որ այդ ընթացքում արդեն պատահել էր ամեն ինչ, ինչ պետք է պատահեր կատարսիսն ավարտին հասցնելու համար՝ ձախողում Ալբասետեում, հանրության դժգոհությունը «Լևանտեի» դեմ խաղում և հաշտեցնող ջախջախիչ հաղթանակը Չեմպիոնների Լիգայում։

Դա թուլացրեց լարվածությունը, և «Մադրիդը» «Լա Սերամիկա» դուրս եկավ առանց վախերի, նորից սկսելու վճռականությամբ և լավ հանդես եկավ։ «Վիլյառեալը» բարդ մրցակից էր՝ առաջին խաղակեսի իր արագ հարձակումներով, Պարեխոյի լավ խաղարկումներով, Պեդրասայի հզոր առաջխաղացումներով և թիմային ջանքերով։ Ես ասացի՝ առաջին խաղակեսում, որովհետև երկրորդում Պարեխոյի և Ժերարի (երկու լավագույնների) «վառելիքը» սպառվեց, և ամեն ինչ փոխվեց։

Արբելոան կենտրոնական կիսապաշտպանի դերը վստահեց Կամավինգային՝ Չուամենիի բացակայության պայմաններում, և նա արժանապատիվ խաղաց, որը նույնիսկ կարելի էր լավ համարել, եթե չլինեին մի քանի սխալներ, որոնք այդ գոտում անթույլատրելի են։ Թիմը գործում էր ներդաշնակ, ավելի լավ՝ երկրորդ խաղակեսում։

Նրանք բարձր պրեսինգ էին կիրառում այնպիսի հավաքական եռանդով, որը Խաբի Ալոնսոյին չհաջողվեց արթնացնել այս նույն մարդկանց մեջ, իսկ երկրորդ խաղակեսում թիմը վերջնականապես լավ խաղաց։ Վինիսիուսը շատ դրվագներում աչքի չընկավ, բայց արեց այն ամենակարևորը, որն ավարտվեց Մբապեի գոլով և բացեց հաշիվը։ Իսկ վերջինս արդեն խաղավարտին վաստակեց և իրացրեց 11-մետրանոցը, որը փակեց հանդիպման հաշիվը։

Այն կազմը, որն աստիճանաբար ձևավորում է Արբելոան (քանի դեռ Վալվերդեն չի ազատվել եզրային պաշտպանի իր պարտադիր հերթափոխից), ներառում է Գյուլերին և Բելինգեմին։ Սա լավ է, քանի որ երկուսն էլ հարձակման գծում մեծ որակներ ունեն։

Տեսնելով, թե ինչպես էր «Մադրիդը» վազում մինչև վերջ, ինչպես էր սեղմում մրցակցին նույնիսկ 0։1 հաշվի ժամանակ և ինչպես էր նահանջում «Վիլյառեալի» կայծակնային գրոհների ժամանակ՝ չի թվում, թե խնդիրը Պինտուսի մեջ էր կամ ոչ, քանի որ նա դեռ քիչ բան էր հասցրել անել։

Ավելի շուտ սա թույլ է տալիս մտածել, որ ոմանք, ինչ-ինչ պատճառներով, լեզու չէին գտնում նախորդ մարզչի հետ կամ չէին հավատում նրա առաջարկածին, իսկ հիմա լի են պատրաստակամությամբ։ Դե ինչ, շատ բարի։ Երկնքում ավելի շատ ուրախություն կա մեկ զղջացող մեղավորի համար, քան տասնյակ արդարների, ովքեր ապաշխարում են։