Ալֆրեդո Ռելանյոյի կարծիքը

Հեշտ չստացվեց, բայց «Մադրիդը» հաղթեց նաև «Էթիհադում», ինչը լավ է թե՛ ակումբի հեղինակության, թե՛ հաջորդ մրցաշրջանում հինգերորդ մասնակցի հնարավորության համար: Արբելոան կրկնեց նույն կազմն ու բանաձևը, այս անգամ Վինիսիուսի ավելի մեծ ներդրմամբ. եթե նախորդ երեք խաղերում նա քիչ բան էր տվել թիմին, ապա այս անգամ նա իսկական դաշույն էր «Սիթիի» կողքին:

Ճիշտ է, նա մի քանի առիթներ բաց թողեց, որոնք կարող են վիճարկել նրա ընդհանուր հաշվեկշիռը, բայց նա խփեց երկու գոլերը: Առաջինը՝ դարպասաձողին հարվածելուց և հաջորդող վերահարվածից հետո, որը ստիպեց Բերնարդու Սիլվային ձեռքով հեռացնել գնդակը դատարկ դարպասից, ինչին հետևեց հստակ իրացված 11-մետրանոցն ու հեռացումը: Երկրորդը՝ խաղի վերջնամասում, երբ նա անկյունն ուղարկեց Չուամենիի հիանալի փոխանցումը: Չնայած բաց թողնված պահերին, նա «Մադրիդի» մշտական հարձակողական փաստարկն էր: Վերջին քառորդ ժամում նրան միացավ Մբապեն, ով բավականին արագ էր տեղաշարժվում:

Բաղադրատոմսն արդեն հայտնի է՝ 4-5-1, Վինիսիուսով ձախից. մի յուրօրինակ և ոչ սիմետրիկ գծապատկեր, որն աշխատում է օրինակելի հավաքական ջանքերի շնորհիվ: Երեկ Գվարդիոլան դուրս բերեց շատ ավելի տրամաբանական կազմ՝ լավ կառուցված 4-3-3, որտեղ խաղացողները հսկայական վտանգ էին ներկայացնում մրցակցի տուգանայինի մոտ: Դա պայքար էր «Սիթիի» ճնշման և «Մադրիդի» արագ հակագրոհների միջև, ճիշտ ինչպես «Բեռնաբեուում», միայն թե այս անգամ «Սիթին» նույնը չէր:

Հարցը լուծեց 0-1-ի դրվագը՝ 11-մետրանոցն ու հեռացումը: Գվարդիոլան փորձում էր սրել իրավիճակը՝ ասելով, թե կցանկանար շարունակել 11-ը 11-ի դեմ 0-1-ից հետո, բայց դարպասի տակ գնդակը ձեռքով հանելը ակնհայտ կարմիր քարտ է: «Սիթին» դիմակայությունը տանուլ տվեց ոչ թե այստեղ, այլ հենց առաջին խաղում՝ իր հեղինակավոր մարզչի տարօրինակ որոշումների պատճառով: Երեկ նրանք լավ խաղացին, շատ հարվածեցին, բայց «Մադրիդն» ունի երկու լավ դարպասապահ (Կուրտուան ընդմիջմանը փոխարինվեց թեթև անհանգստության պատճառով, և տեղը զիջեց Լունինին. երկուսն էլ հիանալի էին) և մի բանաձև, որով հաճախ էին վախեցնում մրցակցի տուգանային հրապարակում:

Ինչպես տեսնում ենք, թիմի միակ թույլ օղակը հիմա Տրենտն է, և թեև Կարվախալն արդեն հայտնվում է, նա դեռ դանդաղ է թվում: Ամեն դեպքում, այս չորս խաղերը հսկայական աջակցություն էին Արբելոայի համար, ով ցուցադրեց երևակայություն՝ քիչ ռեսուրսներով առաջ գնալու և սահմանափակ կազմը հիանալի կառավարելու հարցում: