«Մանչեսթեր Սիթիում» խաղացած իսպանացի ֆուտբոլիստների ցանկը բավականին մեծ է։ Առաջին շարքում են «Էթիհադի» երկու լեգենդները՝ Դավիթ Սիլվան և Ռոդրին։ Նրանցից հետո գալիս են Նավասը, Նեգրեդոն, Նոլիտոն...

Իսկ Մադրիդի «Ռեալում» հանդես եկած անգլիացիների հետքերը գալիս են դեռ ակումբի հիմնադրման ժամանակներից՝ դարպասապահ Լինդսիից կամ հարձակվող Լիննիից։ Սակայն «սպիտակ» մարզաշապիկը կրած բոլոր բրիտանացիներից միայն մեկն է, ով խաղացել է նաև «Մանչեսթեր Սիթիում»։

Խոսքը Սթիվ Մակմանամանի մասին է (Լիվերպուլ, 11 փետրվարի, 1972 թ.)։ Նա Մադրիդ եկավ 1999-ի ամռանը, երբ ավարտվեց նրա պայմանագիրը «Լիվերպուլի» հետ, և նա միացավ «Արքայական ակումբին» լիովին անվճար։

«Մակկան» բացառություն է։ Նա այն քիչ անգլիացիներից է, ովքեր լքեցին կղզին հաջողության հասնելու և երջանիկ լինելու համար։ Մադրիդն ու «Ռեալը» մտան նրա սրտի մեջ, ինչը նա մշտապես հիշում է, ուր էլ որ գնա։

«Փետրվարին բացում եմ պատուհանը, տեսնում եմ արևը, լույսը։ Այդ պահին հիշում եմ Լիվերպուլը...»,– պատմում էր նա մայրաքաղաքում անցկացրած չորս տարիների ընթացքում, հատկապես այն ժամանակ, երբ լուրեր էին պտտվում նրա հնարավոր տրանսֆերի մասին։

Մակմանամանն իր ժպիտով նվաճեց բոլորին։ Վիսենտե դել Բոսկեն՝ մարզիչը, ում հետ նա աշխատել է գրեթե ողջ մադրիդյան կարիերայի ընթացքում, հիշում է, թե ինչպիսի արժեք էր ներկայացնում Սթիվը թիմի համար.

«Նա և Ժերեմին թիմի ամենակարևոր տղաներն էին. երբեք ոչնչից չէին դժգոհում, միշտ դրական էներգիա էին փոխանցում, խոնարհ էին և չէին բարկանում։ Եվ դրա շնորհիվ, երբ նրանք սեղան էին նստում, մյուսները գիտեին, որ հենց նրանք են առաջնորդները»։

Դել Բոսկեի հետ Մակմանամանը երկու անգամ դարձավ Եվրոպայի չեմպիոն՝ Փարիզում և Գլազգոյում։ Փարիզի «Ստադ դը Ֆրանսում», «Վալենսիայի» դեմ խաղում, նա կատարեց այնպիսի հարված օդից (2-0 հաշվի ժամանակ), որն ուղղակի արվեստի գործ է։ Այդ գիշեր՝ 2000 թվականի մայիսի 24-ին, Մակմանամանը դարձավ առաջին բրիտանացի ֆուտբոլիստը, ում հաջողվեց դառնալ Եվրոպայի չեմպիոն ոչ բրիտանական ակումբի կազմում։

«Ռեալի» մարզաշապիկով Մակմանամանը անցկացրեց 190 հանդիպում (158 պաշտոնական) և նվաճեց յոթ տիտղոս, այդ թվում՝ Չեմպիոնների լիգայի երկու գավաթ և երկու Լա Լիգա։

Նրա վերջին խաղը «Ռեալում» «Կալդերոնում» կայացած 4։0 հաշվով հաղթանակն էր, որը գրեթե ապահովեց չեմպիոնությունը։ Մեկ շաբաթ անց ակումբից հեռացան Դել Բոսկեն ու Հիերոն, իսկ երկու ամիս անց՝ տրանսֆերային պատուհանի փակման ժամանակ, հեռացավ նաև Մակմանամանը։ Սթիվը վերադարձավ հայրենիք՝ երկու մրցաշրջան «Մանչեսթեր Սիթիում» խաղալու համար։ «Սա մեծ պատիվ էր»,– ասաց նա՝ հավաքելով իր իրերը։

Անգլիա էր վերադառնում մի ֆուտբոլիստ, ով դեռ Մադրիդ մեկնելուց առաջ հասցրել էր հիացնել Պելեին։

«1996-ի Եվրոպայի առաջնությունում Մակմանամանը այն խաղացողներից էր, ով ինձ ամենաշատը տպավորեց։ Նա ուներ մեծ արագություն, վարպետություն և էլեգանտություն։ Նա չէր վախենում գնալ պաշտպանների վրա և շրջանցել նրանց»,— ասել էր Պելեն։

Այն «Սիթին», որին միացավ «Մակկան», ոչ մի կապ չուներ այսօրվա թիմի հետ։ Մարզիչը Քիգանն էր, իսկ կազմում խաղում էին 40-ամյա դարպասապահ Սիմանը, չինացի պաշտպան Սուն Ջիհայը, 24-ամյա Անելկան, ով փորձում էր գտնել իրեն, և 17-ամյա Կասպեր Շմեյխելը, ով նոր էր քայլեր անում մեծ ֆուտբոլում։

Այդ մրցաշրջանում Մակմանամանը Լա Լիգայի չեմպիոնից և Չեմպիոնների լիգայի կիսաեզրափակչի մասնակցից վերածվեց մի ֆուտբոլիստի, ով ստիպված էր երկար ժամանակ պայքարել ցածր դիվիզիոն չթռչելու համար։ 2005 թվականին, 32 տարեկանում, նա ավարտեց կարիերան։

Սակայն «Ռեալը» եղել է և մնում է նրա կյանքի թիմը։